Kalendarz ciąży - 39. tydzień

Coraz bardziej zbliża się koniec ciąży. W 39. tygodniu malec ma ok. 50 cm i waży ok. 3,3 -3,5 kg.

Dziecko

39. tydzień ciąży – dziecko jest już gotowe do przyjścia na świat. Cały czas gromadzi jeszcze przeciwciała, które na pół roku po porodzie będą chronić go przed wszelkimi infekcjami. W jelitach wytworzyła się już smółka, która zostanie wydalona tuż po porodzie. Tkanka tłuszczowa stanowi teraz ok. 16% masy dziecka.

Maluch cały czas przybiera na wadze, a w brzuchu coraz bardziej zaczyna mu brakować miejsca.

Płuca są już w pełni dojrzałe, skupiają się teraz na zwiększaniu produkcji surfaktantu, który jest niezbędny do ich właściwego funkcjonowania.

Pępowina osiągnęła długość zbliżoną do tej, jaką ma teraz dziecko, tj. ok. 50 cm. Maluch często się nią bawi.

Pod wpływem hormonów ciążowych narządy płciowe dziecka mogą być nieco powiększone.

Ruchy dziecka nie są już tak intensywnie odczuwalne jak jeszcze kilka tygodni temu. Należy jednak szczególnie zwracać na nie uwagę. Jeżeli jego aktywność drastycznie zmalała i nie odczuwasz żadnych ruchów dziecka – zgłoś się do lekarza/położnej.

Ilość płynu owodniowego regularnie spada, ale bez obaw, wciąż chroni Twoje maleństwo przed wszelkimi urazami.

Mama

Choć najprawdopodobniej chciałabyś mieć już wszystko za sobą, wciąż jesteś uzależniona od swojego dziecka – to ono decyduje, kiedy rozpocznie się akcja porodowa.

W Twoim organizmie zachodzą zmiany hormonalne, które przygotowują organizm do porodu. Rośnie ilość estrogenu, dzięki czemu mięsień macicy będzie bardziej wrażliwy na działanie oksytocyny odpowiadającej za wywoływanie czynności skurczowej macicy. Zwiększa się również ilość kortyzolu (hormon stresu), który utrzymuje organizm w stanie gotowości w trakcie porodu i pomaga radzić sobie ze stresem.

Jeżeli nie ma ku temu żadnych przeciwwskazań – uprawiaj seks.

Męskie nasienie zawiera prostaglandynę – hormon, który jest niezbędny do rozpoczęcia akcji porodowej. Lekarze często zalecają zbliżenia w sytuacji, gdy mija termin porodu, a dziecko nadal nie wykazuje chęci do narodzin. Stymulacja brodawek prowadzi natomiast do produkcji oksytocyny – hormonu skurczowego, również niezbędnego do porodu.

Na pewno nie raz widziałaś w filmach spektakularne sceny rozpoczęcia porodu, kiedy kobiecie nagle odchodzą wody płodowe i musi jak najszybciej dostać się do szpitala. W rzeczywistości jest jednak nieco inaczej.

Poród zasadniczo składa się z trzech faz, z czego pierwszą bez żadnego ryzyka możesz po prostu spędzić w domu.

Na pierwszy okres porodu składają się dwie fazy: utajona i aktywna. Faza utajona trwa od momentu rozpoczęcia regularnych skurczów do rozwarcia osiągającego 3-4 cm. Ten etap trwa przeciętnie 6-8 godzin. W tym czasie spokojnie możesz przebywać w domu i zadbać o swoje samopoczucie. W fazie utajonej możesz odczuwać mdłości, bóle w okolicy krzyżowej, czy zauważyć zabarwione krwią upławy, pojawiające się skurcze są nieregularne i słabe. W drugiej fazie – aktywnej – szyjka macicy rozwiera się do 7 cm, skurcze są dłuższe, bolesne i częstsze (pojawiają się co 3-4 minuty). Ta faza trwa ok. 2-3,5 godziny, a kiedy się rozpocznie należy udać się do szpitala.

Na tym etapie ciąży na pewno będziesz często gościć u swojego lekarza/położnej. Kontroluj często swoje ciśnienie, przyjmuj witaminy, które zalecał lekarz/położna, stosuj się do jego wskazówek. Podczas każdej wizyty powinnaś mieć wykonywane badanie ginekologiczne, które pozwala stwierdzić stan szyjki macicy, jaki jest jej stopień rozwarcia i przygotowanie do porodu.

Jeżeli bardzo obawiasz się bólu związanego z porodem możesz zasięgnąć nieco informacji na temat znieczulenia.  Skuteczną i najmniej ryzykowną metodą jest znieczulenie zewnątrz-oponowe, które wykonuje anestezjolog. Lekarz umieszcza cewnik w przestrzeni zewnątrz-oponowej kręgosłupa, a robi to tak, aby ryzyko uszkodzenia rdzenia kręgowego było jak najmniej prawdopodobne. Bywa jednak, że wraz ze znieczuleniem może pojawić się obniżenie ciśnienia tętniczego, co wiąże się z zaburzeniem tętna dziecka, dlatego podczas porodu jego tętno monitorowane jest za pomocą KTG. Tego typu powikłania pojawiają się jednak bardzo rzadko. ZZO jest przeprowadzane przy rozwarciu nie mniejszym niż 3 cm i nie większym jak 7 cm. W przypadku zbyt wczesnego podania może dojść do zatrzymania akcji porodowej, a w momencie, gdy rozwarcie będzie już zbyt duże – środek może nie zadziałać podczas porodu. ZZO jest podawane na życzenie pacjentki.

Podanie znieczulenia wiąże się jednak z tym, że z punktu widzenia położniczego poród nie jest już fizjologiczny.

Warto przeczytać

0 3626

0 1963
Poród z perspektywy dziecka

1 1972